شعری از عشقی که چاقو هم نمیبرید:
جالبه که در تاریخ ایران، پیانو اولین بار در دوره قاجار وارد شد و ساقیها در شعر کلاسیک نماد عشق و بادهاند. ترکیب این دو در یک مصرع – شراب و پیانو – انگار میخواهد بگوید این عشق نه از جنس زمین است و نه از جنس آسمان؛ چیزی میان نوای موسیقی و مستی. جالب نیست که ابزار برش (چاقو) در برابر این پیوند نرم و لرزان عاجز میماند؟ این تناقض دقیقاً راز انعطافناپذیری عشقهای واقعی را نشان میدهد.
راهکار:
اگر این بیت را دوست داری، میتوانی آن را با یک عکس از یک شب خاص یا نواختن پیانو همراه کنی تا حس نابش را ملموستر بسازی.