دلچسبترین احساس عاشقانه؛ تو یک اتفاق فوقالعادهای:
اسکنهای مغزی نشان میدهند عشق رمانتیک همان مدارهای لذت و پاداشی را روشن میکند که در اعتیاد به کوکائین فعال میشوند. دوپامینِ شوق، سروتونینِ وسواس و اکسیتوسینِ دلبستگی دستبهدست میدهند تا این 'چسبیدن' شیرین به دل اتفاق بیفتد. جالبتر اینکه عشق مادرانه هم از همین مسیر شیمیایی تغذیه میکند. اینجا مرز بین دیوانگی شاعرانه و مهندسی تکامل ناپیدا میشود. به نظر شما شعر عشق، شیمی را توجیه میکند یا شیمی، شعر را؟
راهکار:
از نگاه زیستشناسی، این 'چسبیدن' دل نتیجه ترشح هورمونهای اکسیتوسین و دوپامین است که پیوند عاطفی را مثل چسب محکم میکنند. شاید این سازوکار باستانی برای بقا طراحی شده، اما آیا دانستن این موضوع از جادوی شاعرانهاش کم میکند یا راز جاودانگی آن را فاش میسازد؟