عشق؛ هم درد تو و هم درمانت:
در مغز، عشق و درد از یک مسیر عبور می‌کنند: هر دو سیستم دوپامین و اوپیوئیدهای درونی را درگیر می‌کنند. همان مدار پاداش که التیام می‌دهد، در فقدان، عیناً درد می‌سازد. به همین دلیل عشق هم می‌تواند اعتیادآور باشد و هم مسکن؛ معشوق مثل دارونمایی است که هم عوارض دارد هم درمان. پس آیا عشق، مسکنی است که خودِ زخم تولید می‌کند؟
راهکار:
گاهی عشق نه درمان است نه درد؛ آینه‌ای است که هر دو را همزمان نشان می‌دهد. کسی که هم درد توست و هم درمانت، شاید بیشتر از آنکه نیمه گم‌شده باشد، تمرینی برای دیدن تمامیت خودت است: درد را او فعال می‌کند، درمان را اما خودت انتخاب می‌کنی.