پارادوکس عشق؛ وقتی درمان تو خودِ درد است:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «اثر رومئو و ژولیت» وجود دارد که نشان میدهد موانع، عشق را آتشینتر میکنند. مغز انسان در عشق، ترکیبی از دوپامین (پاداش) و کورتیزول (استرس) ترشح میکند؛ یعنی معشوق هم آرامش است هم طوفان. حتی در متون پزشکی کهن، «بیماری عشق» با علائمی مثل بیخوابی و لاغری تشخیص داده میشد و درمان آن وصال بود. آیا این چرخه، نوعی خودفریبی بیوشیمیایی نیست؟
راهکار:
این بیت میتواند تمثیلی از چرخهٔ دوپامین در مغز باشد: همان چیزی که برای التیام میجوییم، اغلب منبع رنج است. مثل اعتیاد به نوتیفیکیشن تلفن همراه که هم سرگرممان میکند هم خسته.