عشق در رگ

قصه دوست داشتن تو در رگ‌های من:

در پزشکی کهن، عشق را «مالیخولیا» می‌دانستند؛ نوعی تب که خون را می‌سوزاند. امروزه می‌دانیم عاشق‌شدن مسیر دوپامین را مثل اعتیاد فعال می‌کند و حتی ضربان قلب دو عاشق می‌تواند ناخودآگاه هم‌زمان شود. پس «خون تو رگ‌های من» فقط استعاره نیست؛ شیمی بدن هم در این قصه شریک است. کدام بخش عشق از تو، واقعاً از توست و کدامش از هورمون‌ها؟

راهکار:

این تصویر، عشق را نه یک احساس لحظه‌ای، بلکه بخشی از زیست عاطفی آدم نشان می‌دهد؛ مثل ضربانی که تا وقتی هست، روایت هم ادامه دارد. می‌توانی ادامه‌اش را به جای «خون»، به «نبض» گره بزنی: «قصه‌ی تو، نبضِ من است؛ حتی وقتی سکوت می‌کنی، در رگ‌هایم روایت می‌شود.»