عشق در حافظه

تنها یادگار فراموشی: چشمان تو:

علم عصب‌شناسی نشان می‌دهد مناطق پردازش چهره و حافظه عاطفی در مغز (مانند آمیگدال) به شدت درهم‌تنیده‌اند. به همین دلیل، حتی در بیماری‌های پیشرونده حافظه مانند آلزایمر، خاطرات عاطفی قوی و مرتبط با چهره عزیزان، دیرتر و گاهی تا آخر محو می‌شوند. این متن، یک شهود شاعرانه از یک واقعیت عصبی است. آیا این «چشم‌ها» نماد یک فرد خاص است یا نمادی از هر چیزی که عمیقاً عاطفه برانگیخته؟

راهکار:

این حس را میتوان با نوشتن یک نامه به خودِ آینده یا خلق یک اثر هنری کوچک (یک طرح، یک قطعه موسیقی) دربارهٔ همین «چشمها» گسترش داد و آن را از یک خاطره گذرا به یک خلق‌و‌تجربه ملموس تبدیل کرد.