شعر گفتن برای فراموشی؛ عشق در کلام جاودان می‌شود:
این دقیقاً «پارادوکس کنترل خلاق» است: مغز با تمرکز آگاهانه بر روی یک کار پیچیده (سرودن شعر)، در واقع تلاش می‌کند تا افکار مزاحم (خاطره عشق) را مهار کند. اما از آنجایی که موضوع شعر همان عشق است، این فرآیند به جای حذف، آن خاطره را در قالبی زیبا و ماندگار کدگذاری می‌کند. آیا این شکستِ زیبای ذهن در فراموشی نیست؟
راهکار:
این تضاد زیبا را می‌توان به یک پروژه هنری تبدیل کرد: یک دفترچه از غزل‌هایت را که به او اشاره دارند، کنار هم بگذار. گذر زمان و خواندن دوباره آنها، خود یک درمانِ شاعرانه است.