عشق در آغوش

جستجوی نهایت عشق در آغوش تو:

مغز انسان در عشق شیدایی همان مسیرهای دوپامین و اکسی‌توسین را فعال می‌کند که در اعتیاد فعال می‌شوند – یعنی «نهایت عشق» در واقع یک واکنش شیمیایی برای بقای گونه است، نه یک مقصد معنوی. جالب اینجاست که همین مسیرها باعث می‌شود «دیگری» را کامل ببینیم، درحالی‌که هیچ‌کس کامل نیست. آیا این حساسیت شیمیایی ما را فریب می‌دهد یا حقیقت عشق را پررنگ‌تر می‌کند؟

راهکار:

«نهایت عشق» یک مفهوم انتزاعی است؛ شاید آنچه در دیگری می‌جوییم، بازتاب نیاز خودمان به کامل‌بودن باشد. اگر این شعر را ادامه‌ای از یک رابطه می‌بینی، پیشنهاد می‌کنم یک بیت دیگر به آن اضافه کنی: «و شاید نهایت عشق، آغوش خود توست».