عشق دور از چشم

در قلب ماست آنکه از چشمانمان دور است:

مغز، تصویر فرد دلبسته را حتی وقتی چشم او را نمی‌بیند زنده نگه می‌دارد. در fMRI، یادآوری چهره معشوق همان مدار پاداش (VTA و هسته دمی) را فعال می‌کند که دیدن حضوری او؛ پس عشق یک «حضور عصبی» می‌سازد که با غیاب فیزیکی خاموش نمی‌شود. این همان پارادوکس قلب/چشم است.

راهکار:

این جمله پارادوکس حضور و غیبت را نشان می‌دهد: قلب فاصله را انکار می‌کند، چشم آن را ثبت. می‌توانی از همین ایده یک متن کوتاه بسازی با محور «حضورِ غایب»؛ مثلاً بنویس چه چیزهایی از او در قلب مانده که چشم نمی‌بیند و چگونه همان‌ها رابطه را زنده نگه می‌دارند.