عشق دو نفره

عشق فقط یک کلام، خودم و خودش والسلام:

عشق ساده: فقط من و او:

یکی بود یکی نبود؛ زیر گنبد کبود فقط من و تو:

این حس انحصاری در عشق ریشه در پدیده روانشناختی 'انزوای دوتایی' دارد؛ مغز در اوایل رابطه، شبکه توجه را به سمت معشوق متمرکز می‌کند و دیگران را کمرنگ می‌کند. جالب است که در فرهنگ فارسی، 'گنبد کبود' استعاره از آسمان و بی‌نهایت است، یعنی عشق دنیا را به دو نفر محدود می‌کند. آیا این انحصار واقعی است یا ساخته ذهن ما؟

راهکار:

مثل این که در عشق، تمام دنیا فقط به دو نفر خلاصه می‌شود؛ اما آیا این یعنی دیگران بی‌اهمیت‌اند یا اینکه عشق آن‌ها را نامرئی می‌کند؟