عشقی که سهم قلب شد نه سهم زندگی:
عشق نافرجام از دید عصبشناسی اعتیاد است؛ هلن فیشر با fMRI نشان داد مغز عاشقِ دردمند همان الگوی فعالیت معتادی را دارد که به مادهی مخدر نیاز دارد. دوپامین و سروتونین نوسان میکنند و نواحی تگمنتال شکمی و هسته اکومبنس روشن میشود؛ یعنی «دلتنگی» یک واکنش شیمیایی ترک است، نه ضعف اراده. عشقی که به زندگی نرسید، در مدارهای پاداش مغز حک شده است.
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهی «سهم قلب» بازخوانی کرد: بعضی آدمها قرار نیست بمانند، قرار است تو را به نسخهی عمیقتری از خودت تبدیل کنند؛ عشقی که به «زندگی» نرسید، میتواند به «معنا» برسد.