عشق بیپایان مادر و غمخواری پدر؛ دنیا را به پایشان بریز:
از منظر علوم اعصاب، عشق مادرانه با ترشح سیلآسای اکسیتوسین هنگام زایمان شروع میشود و تا آخر عمر ادامه مییابد. پدران هم در حین بازی و مراقبت همین هورمون را ترشح میکنند، اما مدار مغزی آنان به سمت محافظت و حل مسئله هدایت میشود. این دو سیستم مکمل، حاصل میلیونها سال تکامل برای تضمین بقای ژنهاست. جالب اینجاست که حتی در قلمرو حیوانات، فرزندانی که والدینشان تا مدت طولانی از آنها مراقبت میکنند، در بزرگسالی موفقترند.
راهکار:
وقتی دنیا را به پایشان میریزیم، در واقع برای خودمان یک «ضربهگیر روانی» میسازیم. پژوهشهای طولی نشان میدهند افرادی که پیوند عاطفی عمیقتری با والدین دارند، در برابر استرسهای بزرگسالی تابآوری بیشتری نشان میدهند و سطح کورتیزول خونشان تنظیمشدهتر است.