قدرشناسی از والدین: عشق بیقید و شرط در اوج فقر:
بررسیهای عصبشناختی نشان میدهند که فشار مالی، ترشح اکسیتوسین در والدین را بالا میبرد و غریزه مراقبتی را تشدید میکند. از دید تکامل، وقتی منابع کم است، والدین برای تضمین بقای نسل، پیوند را محکمتر میچسبند. جالب اینجاست که در موشهای صحرایی هم دیده شده: مادران در کمبود غذا، زمان بیشتری صرف لیسیدن و محافظت از نوزاد میکنند. این 'سرمایهگذاری والدینی' در بحران، شاید کلید تابآوری ما انسانها باشد. آیا این عشق معکوس در سختی، فقط مختص انسان است؟
راهکار:
این فداکاری والدین، قهرمانسازی آگاهانه نیست؛ بلکه عشقی خاموش و غریزی است که از جان آنها ریشه میگیرد. شاید بهترین پاسخ، نه فقط بغض و احساس گناه، که تبدیل این عشق بیچشمداشت به سوختی برای ساختن آیندهای باشد که جای زخمهایشان را ترمیم کند.