اگر از تو درباره من پرسیدند؛ عشق به شعر یا عشق به من؟:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد که خواندن شعر عاشقانه، دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند؛ یعنی مغز «عشق به شعر» و «عشق به انسان» را در یک مسیر عصبی پردازش میکند. شاید این اولویتبندی ادعایی، در واقع ادغام دو نوع عشق در یک جمله باشد. سوال به جامعه: آیا شما هم تجربه کردهاید که یک شعر، خاطرهی عشقی را زندهتر از خود خاطره میکند؟
راهکار:
این جملهی ظریف، یک اولویتبندی احساسی را نشان میدهد. میتوان آن را از زاویهای دیگر دید: گاهی «اندکی شعر دوست داشتن» خودش عشق است، چون شعر زبان ناگفتههاست. آیا ممکن است آن «بسیار مرا» هم در همان اندک شعر پنهان باشد؟