عشق به پرستش

گذر از دوست داشتن به پرستش معشوق:

در روانشناسی، این ارتقای احساس به «پرستش» می‌تواند نشانه‌ای از «ایده‌آل‌سازی افراطی» باشد، فرآیندی که در آن فرد تمام ویژگی‌های مثبت را به معشوق نسبت داده و نقاط ضعف را نادیده می‌گیرد. این مکانیسم گاهی ریشه در نیاز ناخودآگاه به یافتن یک «نجات‌دهنده» یا تکمیل خود از طریق دیگری دارد. آیا این سطح از شدت عاطفی پایدار است یا اغلب فروکش می‌کند و به واقع‌بینی تبدیل می‌شود؟

راهکار:

این گذار از «دوست داشتن» به «پرستش» را می‌توان با مفهوم «عشق افلاطونی» یا ایده‌ی «معشوق به مثابه امر متعالی» در فلسفه و عرفان ایرانی مقایسه کرد؛ جایی که عشق زمینی پلی می‌شود برای رسیدن به یک حقیقت برتر.