عشق به نرسیدن

شاید عشق به نرسیدنه:

عشق به نرسیدن؛ چرا عشق نافرجام در ذهن می‌ماند؟:

اثر زایگارنیک می‌گوید کارهای ناتمام بیشتر در حافظه می‌مانند. عشقِ نرسیده یک روایت باز است؛ ذهن مدام برای بستنش برمی‌گردد و همین چرخه آن را درخشان‌تر می‌کند. عشق به نرسیدن گاهی اعتیاد به «اگر» است، نه به خود شخص. کدام «اگر» بیشتر به سراغت می‌آید؟

راهکار:

عشق به نرسیدن را می‌توان به‌جای زندان، موزه‌ای از جزئیات دید: لحظه‌های کوتاه، تصویرها و تپش‌هایی که فقط در همان فاصله نفس می‌کشیدند. نرسیدن گاهی نه شکست، بلکه نگه‌داشتن نسخه‌ای از خودت است که فقط با همان «شاید» زنده می‌ماند.