جمله عاشقانه: به اندازه دانه دانه موهات دوست دارم:
هر انسان حدود ۱۰۰٬۰۰۰ فولیکول مو دارد؛ اگر هر ثانیه یکی را بشماری، حدود ۲۷ ساعت طول میکشد. عاشق با شمردن تارهای مو، «عدد» را به «بینهایت» پیوند میزند: واحد شمارشپذیر برای حسی که شمارشناپذیر است. آیا عشق را میتوان شمرد یا فقط میتوان به تعدادش اعتراف کرد؟
راهکار:
این جمله تعداد را به واحد عشق ترجمه میکند: هر تار مو یک «دوست دارم» جدا. اگر بخواهی همین تصویر را عمیقتر کنی، آن را به یک آیین روزانه تبدیل کن: هر بار که موهایش را میبینی، یک ویژگی غیرظاهری را هم به تعداد اضافه کن؛ مثلاً «به اندازه دانههای مویت، به اندازه دفعاتی که حرفهایت را به خاطر میآورم...» عشق از شمارش ظاهر به شمارش جزئیات نامرئی میرسد.