عشق به کسی که نیست

گرمای بدن یک عشق مرده:

در نوروبیولوژی، این حالت شبیه به «سندرم عضو خیالی» احساسات است. مدارهای عصبی مرتبط با پاداش و دلبستگی، حتی پس از قطع منبع محرک (شخص)، به‌طور خودکار و بر اساس خاطرات قوی، همچنان فعال می‌مانند و آن «گرما»ی عاطفی را تولید می‌کنند. آیا این گرمای باقی‌مانده، یک امیدواری است یا یک شکنجه‌ی عصبی؟

راهکار:

این حس پارادوکسیکال را می‌توان با مفهوم «سوگ عشق‌های ناممکن» در روانشناسی تحلیل کرد؛ جایی که ذهن، فقدان را می‌پذیرد اما بدن و احساسات هنوز از پذیرش آن سر باز می‌زنند.