عشق به کسی که آسیب زده

شرمنده قلبم؛ هنوز قاتل تو را دوست دارم:

پارادوکس «پیوند تروماتیک»: وقتی آسیب‌زن گاهی محبت می‌کند، مغز همان مدار پاداش اعتیاد را فعال می‌کند؛ دوپامین بالا می‌رود و درد با کشش اشتباه می‌شود. در سندرم استکهلم، اسیر به آدم‌ربا وابسته می‌شود، نه از سر عشق، از سر بقا. آیا این حس عشق است یا عادت به امیدِ نوسانی؟

راهکار:

قلب تو قاتل‌شناس نیست؛ فقط بلد است به همان زخمی وفادار بماند که گاهی مرهم هم بوده. این حس بیشتر شبیه «پیوند تروماتیک» است تا عشق: مغز، امیدِ نوسانی را با دوست داشتن اشتباه می‌گیرد. اسم دقیق‌ترش را بگذار: حسرتِ یک آدمِ آشنا، نه لزوماً عشقِ ابدی.