عشق به یادگاریهای کسی که رفت؛ چرا مجروح جای زخمش را میبوسد؟:
در علوم اعصاب، سوگِ طولانی شبیه اعتیاد است: مغز بعد از فقدان، همان مسیر دوپامینی پاداش را با محرکهای یادگاری فعال میکند. اسکن fMRI نشان میدهد دیدن عکس فرد ازدسترفته، هسته اکومبنس را مثل یک دوز مواد مخدر روشن میکند. پس بوسیدن جای زخم، احساسات نیست؛ مدار عصبیِ وابستگی است که نمیخواهد زخم خوب شود. آیا این عشقورزی، سوگ را التیام میبخشد یا آن را طولانیتر میکند؟
راهکار:
این متن عشق را با درد یکی میکند و وفاداری را در بوسیدن زخم معنا میکند. میشود یادگاریها را نه زخمِ باز، بلکه پلی برای ادامهدادن دید؛ همان عشق، فقط با جهتی تازه.