عشق به عنوان منجی

نجات در آغوش عشق: وابستگی یا تکیه‌گاه؟:

در روانشناسی، پروژه‌سازی «کهن‌الگوی ناجی» بر فرد دیگر، می‌تواند ریشه در «عشق ترامایی» داشته باشد؛ عشقی که در آن معشوق نه یک انسان کامل، که محملی برای فرافکنی نیاز به تکمیل و رستگاری خود فرد است. این پدیده چگونه می‌تواند هم رهایی‌بخش و هم محدودکننده باشد؟

راهکار:

این حس عمیق را می‌توان با پرسیدن این سوال از خود گسترش داد: «اگر این نجات، موقتی یا تصوری باشد، منبع قدرت درونی من کجاست؟» این پرسش، نه برای نفی احساس، که برای کشف لایه‌های پنهان آن است.