عشق، بهانهای زیبا برای زندگی:
از نظر عصبشناسی، احساسات شدید عاشقانه مانند آنچه توصیف میکنید، با ترشح دوپامین و اکسیتوسین، سیستم پاداش مغز را فعال میکنند و بهطور فیزیکی انگیزه و احساس هدفمندی ایجاد مینمایند. گویی مغز یک «دلیل شیمیایی» برای زندگی میسازد. آیا این احساس هدف، محصول مغز است یا کشف آن؟
راهکار:
این ایده را گسترش دهید: یک لیست کوچک و شخصی از لحظات خاصی که «بهانه» بودن معشوق را برایتان ملموستر کرده (مثلاً یک صبح آرام، یک خندهٔ بیدلیل) بنویسید. این کار مفهوم انتزاعی عشق را به تجربههای عینی تبدیل میکند.