اشهدی برای معشوق: وقتی عشق، آیین می‌شود:
در سنت عرفانی ایران، عشق زمینی اغلب تمثیلی از عشق به معبود است. شهادتین (اشهد) که پایه‌ی اسلام است، در این بیت به پایه‌ریزی دین جدیدی به نام عشق تبدیل می‌شود. این «تشیع دل» اشاره‌ای هوشمندانه به مذهب شیعه است، گویی دل شاعر با دیدن معشوق، مذهب خود را یافته و به آن گرویده است. این همان «حلول» عرفانی است که در آن امر مقدس در پدیده‌ای دنیوی تجلی می‌کند. آیا این قوی‌ترین شکل ممکن برای بیان تعهد عاشقانه نیست؟
راهکار:
این ایده‌ی زیبا را می‌توان با الهام از دیگر اشعار صوفیانه یا عرفانی که عشق زمینی را نماد عشق الهی می‌دانند، گسترش داد. مثلاً نگاهی به غزلیات مولوی یا حافظ که از واژگانی مانند «میخانه» و «شراب» برای بیان حالت عاشقانه استفاده می‌کنند، می‌تواند الهام‌بخش باشد.