عشق به عمق

شیفتگی به عمق در نگاه، حرف و عشق:

تحقیقات روان‌شناسی نشان می‌دهد جذابیتِ عمق در نگاه و کلام با مفهوم «ذهنی‌سازی» گره خورده؛ مغز ما افرادی را که لایه‌های معنایی پنهان در حرف و نگاه دارند، ناخودآگاه باهوش‌تر و قابل‌اعتمادتر ارزیابی می‌کند. در ادبیات فارسی هم «عمق» استعاره‌ی ادراک وجودی است، نه صرفاً هوش. در عشق، عمق‌طلبی با ریسک ابهام همراه است؛ چون هر چه عمیق‌تر، تفسیر سخت‌تر.

راهکار:

عمق‌طلبی در عشق گاهی به‌جای رسیدن به دیگری، سفری به ناشناخته‌های خودت است؛ کسی که مجذوب عمق است، در واقع آینه‌ی ذهن خودش را در دیگری می‌جوید. شاید «عمق» آن نقطه‌ای است که نگاه، حرف و عشق از ابزار ارتباطی به اثر هنری تبدیل می‌شوند.