عشق با وجود نقص

قدر آن‌هایی که با وجود نقص‌هایت دوستت دارند را بدان:

آیا می‌دانستید که انتظار دیدار یک عزیز، دوپامین بیشتری نسبت به خود دیدار ترشح می‌کند؟ روان‌شناسان به این پدیده «برجستگی انگیزشی» می‌گویند؛ یعنی مغز شما «خواستن» را پاداش‌دهنده‌تر از «داشتن» می‌بیند. پس کسانی که صبورانه برای شما تلاش می‌کنند، به طرز متناقضی بیشتر از وصال، به امید شما معتاد شده‌اند. حالا فکر کنید: آیا این «صبر» عشق است یا یک تله‌ی دوپامینی؟

راهکار:

شاید به جای آنکه فقط قدردان صبوری دیگران باشی، جسارت این را هم داشته باشی که خودت را با همان نقص‌ها بغل کنی. عشق دیگری مثل آینه‌ایست، اما ریشه‌ی پذیرش از درون شروع می‌شود.