عشق با اعداد و مقیاس

دوستت دارم بی‌نهایت؛ متن عاشقانه با مقیاس‌های شگفت‌انگیز:

آیا می‌دانستید فاصله زمین تا ماه ۳۸۴,۴۰۰ کیلومتر است، اما ماه هر سال ۳.۸ سانتی‌متر از ما دورتر می‌شود؟ یعنی «دوستت دارم اندازه فاصله زمین تا ماه» هر سال بیشتر می‌شود! از طرفی، مجموع مساحت تمام سیارات منظومه شمسی از مساحت اقیانوس آرام کمتر است. و جالب‌تر اینکه، میانگین تعداد موهای سر انسان ۱۰۰,۰۰۰ تاست. شاعر با این مقیاس‌های متناهی، ناگهان به بی‌نهایت می‌رسد؛ گویی عشق را تنها بی‌نهایت معنا می‌کند. چرا عشق بی‌نهایت را با معیارهای فانی می‌سنجیم؟

راهکار:

این شعر با مقیاس‌های ملموس و متناهی شروع می‌شود (فاصله زمین تا ماه، مساحت سیارات، تعداد موها) و ناگهان به بی‌نهایت می‌رسد. این تضاد جالبی است: انگار می‌گوید برای سنجش عشق واقعی، تنها بی‌نهایت کافی است، نه اعداد روزمره. عشقی که نیاز به اثبات با معیارهای فانی ندارد.