عشق بی راهه

شعر عاشقانه مجنون‌وار: حسرت دنیای چشمانت:

مغز در حسرت عاشقانه الگوی پاداش ناقص را فعال می‌کند: دوپامین نه برای رسیدن، بلکه در انتظار و تماشای معشوق ترشح می‌شود. به همین دلیل «محو تماشا شدن» فقط شعر نیست؛ شبیه حالتی است که مدارهای اعتیاد و وسواس فکری را هم روشن می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد دردِ حسرت همان شبکه‌ی درد فیزیکی مغز را فعال می‌کند، برای همین گاهی حس می‌کنی قفسه‌ی سینه‌ات واقعاً سنگین است.

راهکار:

در نگاه عرفانی، همان «بی‌راهه»ی معشوق برای عاشق، صراط مستقیم است؛ تماشا نه مقدمه‌ی رسیدن، که خودِ رسیدن است. از این زاویه، حسرتِ دیدن «دنیای چشمانت» دیگر فقدان نیست، بلکه شکلِ کاملِ بودن در عشق است.