نشانه عشق واقعی: تماشاچی رنجت نخواهد بود:
مغز ما نورونهای آیینهای دارد که با تماشای رنج عزیزان، دردی واقعی را در ما بازآفرینی میکنند. از دیدگاه تکاملی، این سیستم برای وادار کردن ما به اقدام فوری طراحی شده، نه تماشاگری منفعل. به همین دلیل است که بیعملی در برابر رنج کسی که دوستش داریم، خلاف نوروبیولوژی عشق است. شما در چنین موقعیتی چه کردید؟
راهکار:
از دیدگاه عصبشناسی، نورونهای آیینهای ما طوری طراحی شدهاند که با دیدن رنج دیگران، دردی مشابه را در مغزمان شبیهسازی کنند تا به اقدام وادار شویم. جملهتان دقیقاً همین سازوکار را منعکس میکند: عشق واقعی بیعمل نمینشیند، زیرا مغز عاشق از نظر زیستی برای کمک برنامهریزی شده است.