عشق از نگاه بودا

عشق تو خوابی و بودا بس؛ شعر ماندگار هایده:

در روان‌شناسی بودایی، «تانهـا» همان عطش و چسبیدن به لذت است که رنج می‌آفریند؛ دقیقاً همان خوابی که در شعر به آن اشاره می‌شود. مغز هنگام عشق، ناحیه‌ای مشابه اعتیاد را فعال می‌کند و دوپامین بالا می‌زند؛ برای همین عشق را نوعی خلسه یا توهم خوشایند می‌دانند. جالب این‌جاست که هایده این مفهوم را با «بودا» گره زده؛ بودا نه ضد عشق، بلکه ضدِ وابستگی بود. اگر عشق خواب است، بیداری یعنی دیدن ناپایدار بودن آن.

راهکار:

از منظر شناختی، اگر عشق را «خواب» ببینی، بیداری یعنی مشاهده‌ی احساس بدون چسبیدن؛ دقیقاً همان تمرینی که در مدیتیشن ذهن‌آگاهی انجام می‌شود.