آخرین دیدار در تهران؛ دلتنگی بعد از جدایی:
هیپوکامپ فقط نقشهی فضا نمیسازد؛ نورونهای مکان هنگام عبور از همان خیابانها دوباره فعال میشوند و خاطره را نهبهعنوان گذشته، بلکه مثل تجربهای اکنونی بازتولید میکنند. برای همین، شهر بعد از رفتن کسی تبدیل به نقشهی عصبی فقدان میشود. اگر تهران آخرین مختصات دیدار باشد، مغز هر بار ورود به آن را با همان غم شارژ میکند. شهر را میتوان ترک کرد؛ آیا هیپوکامپ هم فراموش میکند؟
راهکار:
در این متن، تهران از یک مکان خنثی به آرشیو آخرین دیدار تبدیل شده. میشود این را نه صرفاً یک سوگ شهری، بلکه تلاشی برای معنا دادن به موقعیت جغرافیایی یک رابطه دید؛ انگار شهر ناخواسته قاب آخرین نما شده است.