عشق اغراق شده

عشقی که فقط در قصه‌ها پیدا می‌شود:

در ادبیات کلاسیک ایران، «عشق افراطی» یا عشق لیلی‌وار در متون طبی قدیم به‌عنوان بیماری «مالیخولیا» طبقه‌بندی می‌شد؛ پزشکانی مانند ابن‌سینا معتقد بودند نبض بیمار با شنیدن نام معشوق تند می‌زند و از همین راه تشخیصش می‌دادند. جالب‌تر این که پژوهش‌های عصب‌شناسی امروز نشان می‌دهد عشق رمانتیک همان مدارهای پاداش مغزی را فعال می‌کند که در اعتیاد به کوکائین روشن می‌شود؛ یعنی آنچه در قصه‌ها اغراق می‌پنداریم، در واقع یک طوفان شیمیایی کاملاً واقعی در مغز است.

راهکار:

احساسات عاشقانه‌ی شدید ساخته‌ی قصه‌ها نیست؛ بلکه اکسی‌توسین و دوپامین واقعی‌ترین مواد شیمیایی بدن‌اند که قصه‌ها فقط آن‌ها را بزرگنمایی می‌کنند.