عشق یعنی تمام وجود من

تو شدی قلب و جانم؛ شعر کوتاه عاشقانه:

در علوم اعصاب، عشقِ پایدار مثل یک اعتیاد بی‌خطر عمل می‌کند: همان مسیر دوپامینی مغز که هنگام مصرف کوکائین روشن می‌شود، با دیدن معشوق هم فعال می‌شود. حتی پژوهش‌ها نشان داده‌اند نگاه به عکس فرد محبوب، فعالیت قشر سینگولات قدامی را کم می‌کند و درد فیزیکی را واقعاً کاهش می‌دهد؛ نه شاعرانه، بلکه آماری. پس وقتی می‌گویی «تو قلب و تن و روحم شدی»، داری یک واقعیت عصبی را روبه‌روی ما می‌گذاری. آیا «شدن» در عشق، یک استعاره است یا یک بازآرایی واقعی در مغز؟

راهکار:

می‌توان این‌گونه بازنویسی‌اش کرد: عشق فقط «تو شدی» نیست؛ عشق یعنی در آینه‌ی چشم‌های تو، «من» را دوباره پیدا کردم. این نگاه، رابطه را از تسخیر به آینه‌بودن تبدیل می‌کند.