عشق یعنی خاص دیدن

عشق یعنی خاص دیدن یک نفر؛ نگاهی به جمله شاو و جونگ کوک:

در مغز انسان هنگام عاشق‌شدن، سیستم دوپامینِ پاداش توجه را روی یک فرد متمرکز می‌کند و تفاوت‌های او را بزرگ‌نمایی می‌کند؛ پس «خاص‌بودن» ویژگی عینی نیست، بلکه برساخته‌ای ذهنی است. اسکن‌های fMRI نشان داده‌اند الگوی مغزی عشقِ تازه شبیه به اعتیاد است؛ همان وسواس، همان ولع، همان تحریف شناختی. پس شاو شاید حق داشته باشد عشق را «خطا» بنامد، اما این خطا سازوکاری تکاملی برای انتخاب است. اگر عشق با چشمِ عادلانه نگاه کند، اصلاً عشق خواهد بود؟

راهکار:

این متن را می‌توان با یافته‌های روان‌شناسی «سوگیری مثبت» تکمیل کرد: ذهن عاشق به‌طور خودکار نقاط قوت معشوق را برجسته و نقاط ضعف را نادیده می‌گیرد. پس به‌جای «معمولی نبودن»، عشق همان عدسی است که «معمولیِ» یک نفر را برای ما «بی‌نظیر» نشان می‌دهد؛ یعنی شاو درست می‌گفت که خطاست، اما این خطا، خطایِ شیرینِ بقای نسل است.