عشق یعنی همه چیزم

تو دین منی؛ همه چیزی که برایش می‌مانم:

همان لحظه‌ای که می‌گویی «دین منی»، مغزت دقیقاً الگوی تجربه‌ی عرفانی را نشان می‌دهد؛ اسکن fMRI نشان داده عشق پرشور، سیستم دوپامین و اکسی‌توسین را فعال می‌کند و بخش قضاوت مغز یعنی کورتکس پیش‌پیشانی را خاموش می‌کند. یعنی از نظر عصب‌شناسی، معشوق واقعاً «همه‌چیز» می‌شود چون شبکه‌های عصبی‌ات به یک هدف واحد قفل می‌شوند. به همین دلیل است که برخی پژوهش‌ها عشق رمانتیک را نوعی «اعتیاد طبیعی» می‌دانند. سؤال این است: اگر مغزت می‌تواند به این شدت عاشق شود، چرا نمی‌توانی همین شدت را برای عشق به خودت فعال کنی؟

راهکار:

این عشق رو به یک آینه تبدیل کن: اگه کسی تا این حد برای تو «همهچیز» شده، یعنی ظرفیت عظیمی برای عشق ورزیدن داری؛ همان ظرفیت را میتوانی به سمت خودت هم هدایت کنی.