وقتی عشق در رگهایت جاری میشود:
تحقیقات عصبشناسی نشون میده عشق عمیق، دقیقاً مثل وابستگی به مواد مخدر، سیستم پاداش مغز رو با دوپامین و اکسیتوسین غرق میکنه. شما احساس میکنید معشوق در هر سلولتون هست چون مدارهای نورونی همون حس امنیت و پاداش رو فعال میکنند. جالبه که این مسیرها با گذر زمان تحلیل میرن—آیا میدونید چرا بعضی رابطهها این حس رو برای سالها حفظ میکنند؟
راهکار:
این حس عمیق رو میتونی شبیه اثر «نظریه خودگسترشی» در روانشناسی ببینی: وقتی عشق واقعیه، مرزهای شخصیت با معشوق ادغام میشه و او رو جزئی از «خود» میدونی. آیا این احساس رو با عملهای کوچک روزمره مثل یادآوری خاطرات مشترک تقویت میکنی؟