آسیب‌های زبانی

یادآوری بی‌فایده؛ چرا نباید ظاهر دیگران را نقد کرد؟:

پدیده‌ای به نام «آگاهی خود-ارجاعی» در روانشناسی وجود دارد که توضیح می‌دهد افراد چگونه دائماً تحت نظر خودشان هستند. تحقیقات نشان می‌دهد مردم عیوب ظاهری خود را تا ۱۰ برابر بزرگ‌تر از آنچه دیگران می‌بینند، تخمین می‌زنند. این انتقادهای درونی آنقدر قوی است که یادآوری بیرونی نه تنها بی‌فایده، بلکه مانند ضربه زدن به جای زخم است. جامعه‌ی تاو چطور می‌تواند این حلقه‌ی معیوب خودانتقادی را بشکند؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، می‌توانید پستی بسازید که تمرکز را از «یادآوری نقص» به «تشخیص استعداد» تغییر دهد: «یادت نره: آدمی که صدای خوبی داره می‌دونه... آدمی که دست‌های مهربونی داره می‌دونه...». این تغییر کانون، گفتگو را از نقد منفی به سوی قدردانی مثبت هدایت می‌کند.