رهایی از وابستگی به چیزهایی که مال تو نیستند:
یک اصل روانشناختی میگوید: «دلبستگی به آنچه خارج از کنترل ماست، رنج میآورد.» (اپیکتتوس) مغز ما برای بقا برنامهریزی شده تا به داشتهها بچسبد، اما بسیاری از چیزهایی که «مال ما» مینامیم صرفاً امانتاند. مثلاً سلامتی، شغل، حتی عزیزان. وقتی ردپای دوپامین وابستگی را در مدارهای مغز دنبال کنیم، میبینیم رهایی از آنها ممکن است ترسناک باشد، اما در نهایت به زیستن در «لحظه حال» ختم میشود. سؤال برای شما: آیا حاضر هستی یک روز بدون هیچ «مال منِ» واهی زندگی کنی؟
راهکار:
تکیه بر چیزهایی که مال تو نیستند مثل نگهداشتن آب در مشت است؛ هرچه محکمتر بفشاری، زودتر از دست میرود. شاید وقت آن رسیده که از خودت بپرسی: «چه چیزهایی واقعاً مال من هستند؟» همانهایی که با رفتنشان از بین نمیروند.