داستان مار و پروانه؛ مرگی که از مهربانی آمد:
از دید روانشناسی، این پارادوکس «اثر پروانهای» در روابط انسانی ریشه در «شکاف انتظار» دارد: هرچه یک تهدید آشکارتر باشد، آمادگی دفاعی ما بیشتر است (مارها)، اما یک محرک بیخطر (پروانه) سکوی دفاعی را دور میزند و به هستهی آسیبپذیر ضربه میزند. این پدیده در نوروساینس با فعال شدن «مسیر سریع آمیگدال» هنگام دیدن نشانههای بیرحم و «مسیر تاخیری قشر مغز» برای محرکهای ناآشنا همخوانی دارد. سوال برای جامعه: آیا تا به حال شده یک لطف ساده یا یک کلمهی بیاهمیت، بیشتر از سالها خصومت بهتان ضربه بزند؟
راهکار:
این بیت یادآور این است که گاهی ضربههای عمیق از جایی میخوریم که کمترین انتظار را داریم. انگار یک پروانهی بیآزار، کل قلعهی امن ما را فرو میریزد. شاید وقتش رسیده به این فکر کنیم که چرا یک اتفاق کوچک توانست تمام سالها مقاومت را خنثی کند؟