آرزوهای جوانان ایرانی زیر خاک میرود؟:
پدیده «فرار مغزها» در ایران یکی از شدیدترین موارد جهانی است. براساس گزارشهای بینمللی، ایران سالانه حدود ۱۵۰ تا ۱۸۰ هزار تحصیلکرده را از دست میدهد که معادل خروج سرمایه انسانی یک دانشگاه بزرگ است. این روند نه تنها یک زیان اقتصادی، که یک فروپاشی تدریجی در سرمایه اجتماعی و نوآوری آینده کشور محسوب میشود. آیا این آرزوهای دفنشده، در نهایت خاکستر فونیکسی برای تولدی دوباره خواهند بود؟
راهکار:
این پست یک پرسش دردناک را مطرح میکند. برای گسترش آن، میتوان روی مفهوم «میراث آرزوهای دفنشده» تمرکز کرد: اگر قرار باشد یک موزه از رویاهای بربادرفته جوانان ایرانی بسازیم، در آن چه چیزهایی به نمایش گذاشته میشود؟ این بازآفرینی نمادین میتواند بحث را از ناامیدی به سمت ثبت جمعی و بازشناسی این خسارت هدایت کند.