آرزوهای بی‌ثمر

تضاد ناتوانی و آرزو؛ تحلیل روانشناختی یک جمله فلسفی:

در روانشناسی به این پدیده «امید سمی» می‌گویند: وقتی آرزوها به جای انگیزه، تبدیل به مسکنِ درد بی‌عملی می‌شوند. جالب این که مغز در حالت ناامیدی، همان نواحی مرتبط با پاداش را هنگام خیال‌پردازی فعال می‌کند – دقیقاً مثل اعتیاد. آیا آرزوهای ما گاهی ما را از حرکت بازمی‌دارند؟

راهکار:

این جمله انگار از دل درماندگی می‌گوید، اما آرزوها خود نشانه‌ای از توانی پنهان‌اند. شاید بازتعریف «توان» به‌عنوان نیروی خواستن، دید جدیدی بدهد: آرزو کردن خود یک عمل توانمند است.