آن را که ارزش دهی؛ انسان ماندن آرزوست: تأملی بر ارزش و انسانیت:
در روانشناسی، «ارزش» پلی میان نیاز و هویت است. اما جالب است بدانیم مغز بین «خواستن» و «دوست داشتن» تمایز میگذارد؛ مدار دوپامینی خواستن را حتی پس از محو لذت فعال نگه میدارد. یعنی آرزوی انسان ماندن، شاید بیش از آنکه به ذات ما گره خورده باشد، محصول یک نقص شیمیایی تکاملی است که ما را برای بقا در حرکت نگه میدارد. اگر چنین است، آیا ارزش نهادن بر «انسان ماندن» خود یک توهم دوپامینی نیست؟
راهکار:
جالب اینجاست که این بیت ما را با تناقضی روبهرو میکند: اگر ارزشهای ما انسانیاند، پس آرزوی «انسان ماندن» یعنی پایبندی به همان ارزشها. اما اگر روزی ارزشهایمان فراتر از انسانیت برود، آیا دیگر «انسان» نیستیم؟ این یعنی تعریف ما از خودمان، همواره گروگان چیزهایی است که انتخاب میکنیم به آنها بها دهیم.