آرزوی تمام شدن

آرزوی تمام شدن: چرا بهترین روزهای زندگی را نمی‌بینیم؟:

پژوهش‌های عصب‌شناسی می‌گویند دوپامین در «انتظار پاداش» ترشح می‌شود، نه هنگام رسیدن به آن. مغز ما برای جستجو طراحی شده، نه برای تملک. برای همین ذهن همیشه به مقصد بعدی می‌پرد و لحظه‌ی رسیدن را کم‌رنگ می‌کند؛ این پدیده «خطای پایان» نام دارد: باور می‌کنیم رسیدن به هدف ما را خوشبخت می‌کند، اما خوشبختی همان پیش‌بینی است. آیا پس قرار است همیشه در حال آینده زندگی کنیم؟

راهکار:

شاید «تمام شدن» فقط یک ایستگاه باشد، نه مقصد نهایی. لحظه‌هایی که الآن تجربه می‌کنیم، همان «بهترین روزها»یی‌اند که بعداً حسرتشان را می‌خوریم.