آدمها مال هم نیستند، آرزوی هم میشوند:
در روانشناسی، «اثر کمیابی» (Scarcity Effect) نشان میدهد که وقتی به چیزی دسترسی نداریم، ارزش آن در ذهنمان چند برابر میشود. مثلاً در یکی از آزمایشهای کلاسیک، شرکتکنندگانی که تصور میکردند یک شکلات کمیاب است، آن را خوشمزهتر و جذابتر ارزیابی کردند. همین مکانیسم توضیح میدهد که چرا آدمها در غیاب هم، به «آرزو» تبدیل میشوند: ذهن، نبودن را با ایدهآلسازی جبران میکند. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که دوری از کسی، او را در ذهنتان بزرگتر از واقعیت کند؟
راهکار:
این جمله رو میتونی به یک یادآوری روزانه تبدیل کنی: هر وقت دلت برای کسی تنگ شد، به جای غصه خوردن، بنویس که چه خاطرهای از اون آدم تو رو به آرزو تبدیل کرده. بعد ببین چقدر این آرزو میتونه انرژیت رو برای ساختن چیزای جدید آزاد کنه.