زیبایی در نبودن: دلشکستگی و آرزوی پایان:
تحقیقات نشان میدهد مغز ما خاطرات منفی را تا ۷۰٪ سریعتر از خاطرات مثبت فراموش میکند. به همین دلیل است که گاهی 'نبودن' را زیباتر از 'بودن' تصور میکنیم. این پدیده 'سوگیری کمرنگ شدن عاطفه' نام دارد. آیا این سوگیری به ما کمک میکند زخمها را التیام ببخشیم یا ما را از واقعیت دور میکند؟
راهکار:
شاید این حس از یک مکانیسم دفاعی روانی میآید: وقتی حضور ناخوشایند است، ذهن ما غیبت را به عنوان راه فرار ایدهآل میکند. اما آیا واقعاً غیبت راه حل است؟ شاید بهتر باشد به جای آرزوی پایان، روی تغییر کیفیت حضور تمرکز کنیم.