آرزو و حسرت

آرزو به حسرت تبدیل می‌شود؟ روانشناسی حسرت و ای کاش:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز وقتی حسرت می‌خورد همان مسیر دوپامینیِ «پیش‌بینی پاداش» فعال می‌شود؛ یعنی حسرت، نوعی بازپخشِ شیمیاییِ موقعیتی است که می‌توانست پاداش بگیرد. در نظریه‌ی «تفکر ضدواقعی»، شدت حسرت به فاصله‌ی ما تا تحقق آرزو بستگی دارد؛ هرچقدر به موفقیت نزدیک‌تر بوده‌ایم، «کاش»ها تخریب‌کننده‌ترند. آرزوی بدون حسرت فقط در ذهنی ممکن است که اصلاً امکانی برای آینده متصور نباشد. پس آیا حسرت، بهایی است که مغز برای آینده‌نگری می‌پردازد؟

راهکار:

این نگاه را می‌چرخانیم: اگر آرزوها نشانه‌ی زنده بودنِ ذهن ما باشند، حسرت هم نشانه‌ی یادگیری است. دفعه‌های بعد، به‌جای آرزویِ «نداشتنِ آرزو»، بپرس: این آرزو خواسته بود چه احساسی به من بدهد؟ جواب، نقشه‌ی ارزش‌های واقعی‌ات را نشانت می‌دهد.