آرزوی نبودن فردا

مشتاق شب بی‌فردا؛ آرزوی رهایی از فردا:

در نسبیت اینشتین، «فردا» یک تجربه‌ی مشترک جهانی نیست؛ زمان برای هر ناظر با سرعت متفاوتی می‌گذرد. برای یک فوتون که با سرعت نور حرکت می‌کند، اصلاً زمانی نمی‌گذرد: از لحظه‌ی گسیل تا جذب، «اکنون» خالص است و هرگز طعم فردا را نمی‌چشد. پس شبِ بدونِ فردا فقط یک خیال شاعرانه نیست؛ در فیزیک ذراتِ بی‌جرم، تنها حالت ممکن همین است. آیا بدنِ خاکیِ ما از دیدنِ آن زندگیِ بی‌فردا حسرت می‌خورد؟

راهکار:

می‌توان این آرزو را بازخوانی کرد: «نبودنِ فردا» قرار نیست نبودنِ خودت باشد؛ گاهی یعنی رهایی از اضطرابِ ادامه، و رسیدن به لحظه‌ای که هیچ انتظاری از آن نمی‌رود.