آرزوی تلخ: کاش دی ۱۴۰۴ نبود، کاش ایران داغ نداشت:
در روانشناسی به «واکنش سالگرد» میگوییم: بدن و روان درست در روزهای مشخصی از سال، خاطرات ترومایی را بازپخش میکنند. جالب اینجاست که دیماه در تقویم باستانی ایران با شب چله (یلدا) پیوند دارد—بلندترین شب سال که نماد عبور از تاریکی است. این تضاد میان آرزوی حذف یک ماه و ریشهاش در یک آیین نوری، پارادوکسی عمیق است: آیا میتوان با حذف کردن، التیام یافت؟
راهکار:
این متن یک بغض جمعی را در قالب یک آرزوی محال بیان میکند. میتوان آن را بهجای حذف ماه، یک دعوت به همدلی در این روزهای سرد تفسیر کرد: شبهای یلدا نماد تولد دوباره است، شاید این غم هم تولد چیزی تازه باشد. پیشنهاد: روایتهای مردم از دیماههای سخت را در کامنت بخوانیم.