آرزوی نامرئی شدن در کودکی؛ چه حسی داشت؟:
از نظر فیزیک، نامرئیشدنِ واقعی یعنی کور شدن! چون دیدن به این بستگی داره که نور به شبکیهٔ چشم بخوره و اگه نورِ دورت بدون برخورد ازت رد بشه، هیچ تصویری ساخته نمیشه. بچهها که اینو نمیدونستن؛ اون آرزو در واقع خواستنِ رهایی از نگاهِ قضاوتگرِ دیگران بود. اما روانشناسی میگه آدم بدونِ دیدهشدن میپاشه؛ توی تنهاییِ مطلق، مغز توهم میسازه. پس واقعاً دنبال چی بودی؟
راهکار:
حسش همون آزادی محضه؛ یه جورایی مثل این که بالاخره اجازه داشته باشی بدون ترس از قضاوت، فقط تماشا کنی. اگه بخوای دقیقتر بگی، احتمالاً حس سبکشدن از سنگینی نگاه دیگرانه.