آرزوی قطره باران بودن در زمانهای سخت:
دانشمندان کشف کردهاند که مغز انسان در هنگام تجربهی احساسهای سنگین مثل ناامیدی، همان نواحی را فعال میکند که در اثر تماشای طبیعت آرام میشوند. یعنی حس «قطره باران بودن» در واقع میل به بازگشت به یک حالت طبیعی و بیدغدغه است. اما نکته اینجاست: انسان تنها موجودی است که میتواند همین رنج را به شعر، هنر یا تغییر تبدیل کند. سوال: آیا میشود در همین حسِ ناخوشایند، یک قدم به عمق خودت نزدیکتر شوی؟
راهکار:
این حس عمیق از بیارزشی در جایگاه انسانی، درواقع نشانهای از هوشیاری و حساسیت بالاست. شاید بهتر باشد به این فکر کنی: اگر قطره باران بودی، همانطور که ناپایدار و بیاختیار هستی، لحظهای کوتاه به زندگی گیاهی کمک میکردی. اما بهعنوان انسان، میتوانی آن حس همدلی را به عملی تبدیل کنی: حتی یک لبخند به غریبه در این زمانه، همان تأثیر یک قطره باران را دارد.