دلتنگی برای کودکی؛ چرا بزرگ شدن آرزوی خوبی نبود؟:
در دوران کودکی، مغز میلیونها سیناپس جدید میسازد؛ اما در بلوغ، فرایند «هرس سیناپسی» شروع میشود و مغز مسیرهای بلااستفاده را حذف میکند. یعنی بزرگشدن در سطح نوروبیولوژی، یعنی فراموشکردنِ عمدیِ بخشی از جهان کودکانه برای بقا. پس حسرت «نَبزرگشدن» فقط نوستالژی نیست؛ هجرت از یک نسخهٔ پردازشی مغز است.
راهکار:
بزرگشدن را میتوان از زاویهای دیگر دید: اگر کودکی بیبازگشت نبود، ارزش یادآوری نداشت؛ همین «تمامشدن» است که خاطرات را قیمتی میکند. کودک درون ما نه در گذشته، که در انتخابِ امروز برای دیدن سادگیِ دنیا زنده میماند.