آرزوی سهراب سپهری: خندهای که غم را نشناسی:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد خندهی عمیق نه تنها اندورفین آزاد میکند، بلکه سطح کورتیزول (هورمون استرس) را تا ۳۹٪ کاهش میدهد. جالبتر این که مغز ما خندهی ساختگی را از خندهی واقعی تشخیص نمیدهد؛ یعنی حتی اگر الکی هم بخندی، بدن واکنش شیمیایی مثبت نشان میدهد. حالا فکر کنید خندهای که از اعماق وجود بیاید، چه سونامی شیمیایی به راه میاندازد. آیا آخرین بار که از ته دل خندیدی، یادت هست چه حسی داشتی؟
راهکار:
خندهای که غم را نداند، شاید خندهای سطحی باشد. عمیقترین خندهها از دل اشک میآیند؛ کسی که غم را چشیده، طعم شادی را بهتر میفهمد. به جای فرار از غم، میتوانی یاد بگیری که در آغوشش بخندی. خندهی واقعی، پذیرای تمام طیف احساسات است.